Afstamming Archief Astro Flora Contact
Foto's Geocaching Media Hartinfarct  
Poëzie Pretpark Sport Wiskunde  
         


Wilxlii Carrotte

Ik cache gezond!


Geocache-lied

Welkom op mijn site
1.1 ©Wilxlii

PUNTMASSA: Puntgave lichtpuntjes

     

 


Welkom op mijn 'oude' site
 


Op 28 juni 2016 is deze site veranderd. De Carottelogs en Geokletsing zijn er toen ondergebracht.

Hier vind je alle 'oude' Wilxlii-informatie. Dat gaat terug tot 2001 toen www.wilxlii.nl startte. Misschien leuk om nog eens doorheen te bladeren. Een enkele keer voeg ik een artikel toe als er echt iets is te melden. Al het oude laat ik ongemoeid.

 



Taalvrijwilliger
 


21-10-2015

 

Met Bionda naar een sporthal in Hoorn, alwaar vluchtelingen tijdelijk verblijven in het kader van noodopvang.

 

Hoorn, 21-10-2015

Dik een uur rijden naar Hoorn blijkt geen verloren tijd voor Bionda. Terwijl ik mijn auto door het regenachtige weertje stuur, zit zij telefonisch van alles te regelen. Bij voorbeeld, dat op het moment van onze aankomst in de sporthal er bepaalde formulieren aanwezig zijn, die nog wel even vlug moeten worden opgehaald bij een verloskundepraktijk in Hoorn. Bij onze aankomst liggen ze keurig klaar.

Bij aankomst in de sporthal moet er worden ingecheckt, want je komt hier niet zomaar binnen. Bionda komt als niet-praktiserend verloskundige voor de zwangeren en ik word aangemeld als taalvrijwilliger. Verloskundige blijkt hier in de praktijk een ruim begrip. Van half vijf tot dik na elf uur is Bionda vrijwel constant bezig met mensen te verlossen van hun problemen. Niet alleen de zwangeren, maar ook allerlei gezinsproblemen en vragen van vrijwilligers, rode kruis en beveiliging.

Intussen wandel ik eerst maar eens wat rond. Ik begroet enkele mensen die ik ook in Monnickendam al had ontmoet. Maar die gaan vrij snel weer hun eigen gang en daarom neem ik plaats in de ‘kantine’ aan een tafel waaraan een stel Rode Kruismensen gezellig met elkaar zit te kletsen. Ik neem niet deel aan het gesprek en kijk wat om me heen. Vlakbij wordt enigszins luidruchtig gepoolbiljart door een stel jongens in de puberleeftijd. Hier en daar zitten aan tafeltjes vluchtelingen rustig met elkaar te babbelen. Zo verstrijkt een kwartiertje.

Ik ga eens kijken waar Bionda uithangt. Het wordt langzaamaan tijd voor de maaltijd waaraan wij ook mogen deelnemen. Ik tref haar op een van de slaapzalen waar ze in gesprek is en duidelijk niet gestoord wil worden. Ergens verderop zitten twee mannen te schaken. Even kijken. Vinden ze leuk dat ik erbij kom staan en stellen zich eenvoudig voor: “ Serbia, Kosovo.” Hmm. Geen oorlogsvluchtelingen dus. Maar ze kunnen beter schaken dan ik, dat zie ik zo.

Bionda is klaar met haar ‘consult’ en samen gaan we naar de eetzaal, die behoorlijk vol zit met etende mensen. Er staan ongeveer 20 mensen voor ons in de rij op hun beurt te wachten om te worden opgeschept door de vrijwilligers. Wij sluiten ons aan en na niet al te lange tijd krijg ik een keuríge maaltijd op mijn bord van kip, aardappelpuree, bulgur (wasda?), champignons, courgette en daarbij apart salade van allerlei groenten, tomaat, komkommer en saus. Wij nemen plaats bij Salim die Engels spreekt en die wij kennen van de vorige sporthallen.

De Syrische jongedame die naast mij zit vertelt mij via Salim dat ze heeft meegeholpen bij het bereiden van de maaltijd en is daar duidelijk trots op. Nu moet ik natuurlijk zeggen, dat het lekker smaakt en dat is nog waar ook. Ik hoef niets te veinzen. Zij zijn echter al klaar met eten en stappen op. Zo genieten wij in redelijke rust van de maaltijd.

Tijd voor mijn taak als taalvrijwilliger. Zoals bij alles hier neemt Bionda het initiatief. Zij haalt Nour erbij. Dat is de oudste dochter van het Iraakse gezin dat zij zo goed mogelijk begeleidt, omdat de wel aanwezige vader het door allerlei oorzaken totaal laat afweten en de moeder er met zeven kinderen helemaal alleen voor staat. Nour heeft nog een oudere broer Hussain.

De dag ervoor heeft Bionda 6 mensen geselecteerd aan wie een mp3-speler werd verstrekt met daarop Arabisch-Nederlandse taallessen. Hussain is één van de geselecteerden, vooral vanwege de problemen van zijn vader. Hoe sneller iemand van de familie Nederlands leert, hoe beter. Eigenlijk is gezegd dat hij die mp3-speler moet delen met zijn zus, maar daar piekert hij blijkbaar niet over, zodat zij in de kou staat. Overigens doet hij wel heel erg zijn best en komt zo nu en dan trots Nederlandse woorden zeggen, zoals: “markt, appels, halve kilo, banaan, etc.”

Nour komt naast mij zitten. Bionda geeft pen en papier en gaan met die banaan. Gelukkig heb ik van tevoren al nagedacht, wat ik de kinderen hier wil leren en zij is proefkonijn. Na wat info omtrent Nour schrijf ik zo duidelijk mogelijk op:

Mijn naam is Nour.
Ik ben 12 jaar.
Ik kom uit Irak.

Lijkt mij eenvoudig en doelmatig. Het uur dat nu volgt is heel bijzonder. Nour doet verschrikkelijk haar best en hoeft niet gestimuleerd te worden. Keer op keer op keer wil ze de woorden uitspreken. Ik ben streng, omdat ik vind dat ze het goed moet leren en niet half. Ze wordt niet moe om het honderd keer (niet overdreven!) te herhalen, maar helaas is ze geen snelle leerling. Ik heb geen idee hoe moeilijk het is voor een Iraaks kind om Nederlandse woorden te leren.

Ik besluit tot een nieuwe methode om het aan te leren. Namelijk andere Nederlanders aanschieten en hen de zinnetjes te laten zeggen. Eens moet Nour het riedeltje toch leren. We beginnen met Bionda, daarna volgen in willekeurige volgorde vrijwilligers, beveiligers en Rode Kruismensen. Nour sleept me voortdurend naar nieuwe ‘slachtoffers’ die het gelukkig heel leuk vinden om te doen. Uiteindelijk belanden we bij vrijwilligster Loes, de schat.

Het valt mij namelijk op dat niet alle Nederlanders even duidelijk spreken. Vooral het woordje ‘uit’ blijkt een nauwelijks te nemen barrière voor Nour. Totdat Loes in beeld verschijnt. Bij haar zegt ze het eindelijk goed en glundert van alle loftuitingen die nu worden uitgedeeld. Ook Loes is blij en neemt liefdevol en vol enthousiasme het volgende halfuur ‘mijn’ werk over en ik ben er blij mee.

Dat wil overigens nog niet zeggen, dat Nour meer dan twee woorden kan onthouden. Ze kan wel aanwijzen op papier wanneer welk woord wordt gezegd, maar ze heeft vrijwel elke keer even een duwtje nodig om het woord juist uit te spreken. Ik doe het meestal zo zacht mogelijk, en dan weet ze het weer. Toch, aan het einde van de avond kan ze het riedeltje niet uit haar hoofd opzeggen, hetgeen ik wel had gehoopt. Misschien moet ze eerst wennen aan onze klanken en gaat het dan beter.

Intussen is het biljarten enigszins uit de hand gelopen en krijgen twee knapen ruzie. Men verzoekt daarom alle kinderen weg te gaan naar het knutsellokaal dat toevallig net is klaargemaakt door vrijwilligers om er de handen uit mouwen te steken voor wat creativiteit. Omdat ik niet goed bekend ben in het gebouw, sleurt Nour mij mee naar de juiste locatie, waar inderdaad van alles klaarstaat voor wie wil knutselen.

Als notoir linkshandige pak ik een stoel en neem plaats tegen de muur op redelijke afstand van de knutseltafels en neem mijn gemak. Nour is gaan knippen en plakken, ook andere kinderen zijn ijverig aan het werk. Ik zie zelfs een volwassen man iets knutselen. Maar dan trekt onverwachts de kleine Meryem mijn aandacht. Had ik al verteld dat deze driejarige dondersteen de baas is in de familie? Ze rent nu achter haar één jaar oudere boertje aan en probeert het eveneens rennende jochie een schaar (!) af te pakken.

Een schaar in de hand van een driejarig rennend kind laten zitten is niet bepaald verstandig. Maar voor ik goed en wel besef wat gaande is, heeft Meryem de schaar al te pakken, maar wel aan de verkeerde kant, namelijk de scherpe. Haar broertje trekt de schaar uit haar handen, met als gevolg een gruwelijk hard huilende Meryem. Even denk ik, dat haar hand is opengesneden, maar ik zie geen bloed. Snel de schaar afgepakt van broerlief en meteen maar een stuk of 12 her en der liggende scharen aan de vrijwilligster gegeven die de boel snel opbergt buiten gezichtsveld van de kleine kinderen.

Als Meryem gekalmeerd is, gaat ze op zoek naar de volgende uitdaging. Het blijken zes gekleurde hoepels waarmee sommige kinderen spelen samen met een vrijwilligster. Je kunt er van alles mee doen. Het leukste is de hoepel een slingertje geven zodat ie nog een tijd doordraait. Het duurt niet lang, of Meryem zet het weer op een brullen. Ze heeft namelijk intussen van iedereen de hoepel afgepakt op één na en die krijgt die maar niet in haar grijpgrage handjes.

Niet lang daarna krijgt ze een dunne afgebroken stok te pakken en komt zwaaiend ermee in mijn richting. Prachtig, hoef ik niet naar haar toe om het af te pakken. Ik grijp de stok en besluit die gewoon niet meer los te laten, wat ze ook doet. Het hele bekende repertoire van afwisselend smeken, lachen, huilen, trekken, duwen, slaan komt langs, maar ik geef geen krimp. Ik blijf wel vriendelijk kijken en uiteindelijk geeft ze op. Vast en zeker naar de volgende uitdaging. De stok mik ik in de vuilnisemmer.

Nour is intussen klaar met haar knutselwerk en heeft plaatsgenomen bij een vrijwilligster die met een soort inktpen haar hand versiert met krullen en stippen, als ware het een tattoo. Haar verlaten knutselhoekje is nu een prooi voor Meryem. Eerst de lijmpot. Ze lijkt me te jong voor lijmsnuiven, dus graai ik die voor haar weg, doe de dop er op en geef het aan een vrijwilligster. Dan pakt onze dondersteen de kleurstiften, proeft eraan en in een mum zitten er rode en blauwe stippen op haar wangen. Ook die dus maar weer afgepakt. Ik ben lekker bezig.

Overigens is Bionda de enige waar Meryem echt respect voor heeft. En dat al vanaf het eerste moment in Pijnacker, 2 sporthallen geleden. Bionda heeft vanwege haar werk veel ervaring met kinderen, vooral de lastige. Bionda is bepaald niet alleen lief voor haar, doch streng, vriendelijk en zeer vastberaden. En dat is nodig. Meryem doet niets liever dan bij Bionda op de arm verblijven, maar dat kan natuurlijk niet steeds. Desondanks geen gemor als ze na een tijdje wordt neergezet.

Het is intussen ongeveer 10 uur en het knutselen is afgelopen, evenals de ruzie bij het biljarten. Op naar de kantine alwaar ik op een groot tv-scherm zie, dat PSV halverwege de wedstrijd in Wolfsburg nog op 0-0 staat. Er zitten heel wat mannen te kijken die geen idee hebben, wat voor ploegen er spelen.

Ik blijk nu niet alleen taalvrijwillger, maar ook voetbalexpert en leg via Salim aan de mannen uit wie hier spelen en meteen zijn ze voor PSV. Helaas moet ik hen een minuut later uitleggen dat de spits die Wolfsburg naar 1-0 schiet, een Nederlander is. Dat vinden ze wel grappig en ik hoor hier en daar gegrinnik. Salim informeert wie die voetballers betaalt en is verrast, dat de industrie (in dit geval Volkswagen voor Wolfsburg en Philips voor PSV) behoorlijk bijdraagt.

Intussen is Nour weer bij me komen zitten en probeert keer op keer weer haar riedeltje. Via een tolk zeg ik haar dat ik trots op haar ben en uiteraard glimt ze daarvan. Aan de andere kant van mij vraagt een jonge Syriër mijn aandacht. Hij was student scheikunde in Syrië en is met zijn moeder en zus naar Nederland gevlucht. Zijn vader naar Algerije en zijn broer naar Egypte. Hij probeert me de politieke toestand in zijn land uit te leggen en ook in de andere Arabisch sprekende landen. Volgens hem 20 stuks. Heel interessant allemaal.

Tijd om terug te keren naar Delft. Bij de uitgang kan ik het niet laten. Ik heb net even op mijn geocaching-app gekeken of hier een cache in de buurt ligt. En je gelooft het niet, bijkans op de drempel van de sporthal ligt er eentje, alleen op ongeveer 4 meter hoogte. Daarvoor heb je een ladder nodig. Bionda probeert het te regelen met de jongens van beveiliging en rode kruis, maar helaas, ze kunnen er niet eentje vinden. Jammer.

Op de terugreis volgt een nabespreking van onze avonturen deze avond. Een avond die ik niet snel zal vergeten.

 



Familie
 


10-03-2012

 

Met alle drie kinderen een middagje geocaching. De lastige klus werd probleemloos geklaard.

 


14302. Geniet van het spelletje! by schaafjes

Oei! Moeilijkheid 4,5 sterren. Dan heb ik hulp nodig. Bovendien geen idee wat me te wachten stond bij deze multi in het Wilhelminapark te Rijswijk. Dus heb ik de crème de la crème om me heen verzameld om deze tocht succesvol te kunnen aanvatten, namelijk mijn drie kinderen. Ik heb ze per slot van rekening niet voor niets verwekt.
Op deze zaterdagmiddag wist ik ze alle drie bijeen te krijgen. Even voorstellen in volgorde van opkomst. Achtbaangek, geocacher sinds 2003 en gespecialiseerd in absurde humor. Lady Cachetta, geocacher sinds 2004 en gespecialiseerd in het redden van mensenlevens. Tenslotte zoals gebruikelijk een half uur te laat, Denheer, geocacher sinds 2004 en gespecialiseerd in het doorgronden van de diepste roerselen der menselijke ziel. En natuurlijk ikzelf, geocacher sinds 2003, gespecialiseerd in het bereiden van een overheerlijke macaronischotel, in het bijzonder deze avond.

Zo vertrokken wij om 13.44 uur vanaf het parkeerterrein voor onze queeste. Het weer was schitterend, de stemming uitbundig en het hele park lag uitnodigend aan onze voeten. Om te beginnen beklommen de mannen een elektriciteitskastje voor een ruimere oriënterende blik, terwijl Lady Cachetta dit machtige moment vereeuwigde.

Daarna begon het echte spel met het zoeken van aanwijzingen. Die had de CO op eenvoudige doch solide en keurige wijze verzorgd. Het interpreteren van de aanwijzingen was een ander verhaal. Al vrij snel rezen bij mij twijfels of we wel op de goede weg waren. Luchthartig woven de specialisten mijn onzekerheden weg onderwijl kletsend over alles en nog wat behalve over geocaching. Gelukkig noteerde Achtbaangek, zijnde de meest actieve geocacher onder hen, hier en daar de aanwijzingen, zodat we in geval van nood nog ergens op konden terugvallen.

Het onvermijdelijke moment kwam, dat de CO vond dat er voldoende aanwijzingen waren gegeven. Gelukkig stond er een bankje, waarop het gezelschap plaats nam. Tsja, daar zaten we dan. Maar al snel bleek, dat hier niet zomaar een bijeengeraapt stelletje individuen aan het werk was. Ideeën en rake elkaar aanvullende veronderstellingen flitsten met lichtsnelheid over en weer en voor ik het wist, stond ik met de cache coördinaten in mijn GPSje. Dat werd kort gevierd met wat acrobatische uitspattingen van het trio op het voornoemde bankje.

De wandeling naar GZ was al niet anders dan het gebeuren hiervoor. Lachen en kletsen over alles en nog wat, behalve over geocaching. Het leek wel een familie-uitje. Gelukkig had ik goed het oog in de situatie en leidde hen keurig naar de juiste plek, waar een geheel in stijl geprepareerde cache op ons stond te wachten. Mooi gedaan!

Zo hebben wij genoten van een heerlijk spelletje. Dank aan de CO daarvoor.



Familie
 


29-12-2011

 

Met een iPad kun je leuke dingen doen. Bij voorbeeld geluiden sampelen en zo. Hieronder een demonstratie door Bionda. De rest van de familie kijkt ademloos toe.
De foto is gemaakt door Eda, de echtgenote van Dennis.

 



Nieuwe bolide
 


29-06-2010

 

Het Delfsblauw is vervangen door tango red. Ach, ik was wel weer eens toe aan een ander kleurtje. Toen heb ik er meteen maar een tamelijk nieuwe bolide tegen aan gegooid. Figuurlijk natuurlijk.

Zie foto.

 



Nieuwe meubels
 


07-03-2010

 

Na 26 jaar mocht het wel eens gebeuren. Al 15 jaar geleden was ik op alle plekken door mijn meubelcombinatie gezakt, maar had dit als rasknutselaar met veel planken, kussens en dergelijke gerepareerd. Dat sommige gasten met rugklachten mijn woning verlieten na een gezellig avondje, stoorde mij natuurlijk wel. Doch nieuwe meubels kopen was niet gelukt, ondanks dat ik zo rond 1997-1999 verwoede pogingen heb gedaan.
Anno 2010 is het wel gelukt. Dankzij de onvolprezen hulp van Bionda en Ronald die mij eendrachtig in een nieuwe fauteuil hezen. Nog een tweezitsbank + voetsteun-tafeltje erbij en mijn huiskamer is weer compleet. Zie foto.

 



 

free counters