Start.Klats.Klets.Klits.Klots.Kluts.

 

Tamiasciurus hudsonicus

Had je gedacht dat David Ulmer geocaching had uitgevonden in het jaar 2000? Ha, laat me niet lachen. Zijn actie was een flauwe afspiegeling van gebeurtenissen die al miljoenen jaren plaatsvinden. En de hoofdrolspeler daarin is de tamiasciurus hudsonicus, ofwel de rode eekhoorn. Dat is de ware geocacher avant la lettre, want de naam geocaching is pas in 2001 voor het eerst gebruikt door Jeremy Irish, zoals alle geocachers weten. Overigens zijn er ook andere diersoorten die zich bezighouden met een of andere vorm van geocachen, maar die zijn toch minder enthousiast met deze hobby in touw. Daarom de schijnwerper op onze held: de rode eekhoorn.

 

Achtergrond

Wat weten wij van onze gepluimde vriend? Hij woont in het bos en klimt graag in bomen. Hij eet het liefst zaden van dennenappels, maar ook voor lekkere hapjes als vruchten, noten, schors, knoppen, kleine reptielen, insecten, eieren, jonge vogeltjes, paddestoelen (ook voor ons giftige!), muizen en jonge konijntjes kun je hem gerust 's nachts wakker maken. Is het meest actief bij dageraad en bij het vallen van de avond. Kan behoorlijk lawaai maken door te ratelen, te krabben, te grommen, te zoemen en te sjilpen. Verder is ie zeer nuttig voor het ecosysteem vooral door zijn grootste hobby: het geocachen.

 

Verzamelen

Eekhoorns weten als geen ander dat er soms tijden van schaarste zijn. Anders gezegd: niks te vreten. Dat is behoorlijk vervelend als je over een gezonde eetlust beschikt. Die eetlust ontstaat als je de hele dag lekker buiten bent en veel door het bos beweegt zoals de eekhoorn dat altijd doet. Nou kun je zeggen, dat het spreekwoord luidt: honger maakt rauwe bonen zoet. Dus probeer te eten wat de natuur wel biedt in moeilijke tijden, maar zo is de eekhoorn niet getrouwd. Hij wil altijd zijn gebruikelijke maaltje, de dennenappels. In bepaalde tijden liggen die voor het oprapen en dat doet de eekhoorn dan ook.

 

Overvloed

Vanwege hun hoge intelligentie hadden de eekhoorns al snel een systeem bedacht om die tijden van nood goed door te komen. Ze verzamelden gewoon een berg dennenappels en legden een voorraad aan. Omdat het harde werkers zijn, was die klus in een mum van tijd geklaard. Zo lang duurt het volproppen van een hol niet. Resultaat was dat ze redelijk veel vrije tijd hadden. En hoe die in te vullen? Uit eigen waarneming bleek, dat op het moment dat alle voorraadschuren voldoende gevuld waren, er nog steeds een overvloed aan dennenappels beschikbaar was. Daar moest toch iets mee te doen zijn? Op zekere dag heeft toen een creatieve eekhoorn het geocachen bedacht. Ze noemden het echter anders: Zoek-mijn-cache. In eerste instantie werd simpel een hoopje dennenappels achter een omgevallen boom gedropt, maar allengs werd het spel moeilijker gemaakt en ontstonden echte multi-caches en zelfs op den duur mysterie-caches. Ook worden regelmatig events georganiseerd.

 

Micro-caches, bah!

Als er één ding is, waar eekhoorns een hekel aan hebben, dan zijn het micro-caches. Ooit is er een tak in de familie geweest die uit een soort zuinigheid of gemakzucht her en der hit-and-run micro-caches rondstrooide. Van die kleine caches met slechts één lullig dennenappeltje. Met die familietak is het heel slecht afgelopen. De reguliere eekhoorn-cachers hebben zich massaal op hen gestort, eerst met logische argumenten bestookt, maar toen dat niet hielp, de arme tak volledig uitgeroeid. Want zo is het natuurlijk wel: wie niet luisteren wil, moet maar voelen. Je kunt het trouwens ook gewoon evolutie noemen. Resultaat is wel, dat er vandaag de dag alleen mooie large caches worden geproduceerd en zo hoort het.

 

Multi-cache

Van de vele soorten multi-caches die de eekhoorns op hun repertoire hebben staan, wil ik er eentje noemen. Daarbij wordt heel handig gebruik gemaakt van appels. Zoals je weet zit er aan elke appel een steeltje of in ieder geval een plek waar het steeltje hoort te zitten. Dat weet de eekhoorn en dat is nodig om een aanwijzing te kunnen begrijpen. Op uiterst inventieve wijze worden aldus way-points gemaakt. De appels worden in de bomen gelegd op duidelijk zichtbare locaties. Het steeltje of de plek van het steeltje wijst nu precies naar de cache en uit de scheefheid van de hoek kan de zoekende eekhoorn afleiden wat de afstand is tot de cache. Is dat vernuftig of niet? Ik dacht het wel. Helaas houden sommige eekhoorns zich niet helemaal aan de gebruikelijke etiquette van het Zoek-mijn-cache spel en eten de appel zonder schromen op. Jammer! Moet de cache-legger weer een nieuwe appel vinden om op dezelfde manier op dezelfde plek te leggen. Ook is bekend dat andere diersoorten zich regelmatig vergrijpen aan de way-points. Dat is echter all in the game.

 

Mysterie-cache

Sinds kort bieden de eekhoorns elkaar ook mysterie-caches aan. Hieronder zie je een eekhoorn die bezig is zo'n mysterie-cache uit te zetten. Bedoeling is dat de oplossing van de puzzel vooral gezocht moet worden in het tellen van het aantal spijlen in het hek. Hij zoekt op dit moment duidelijk naar een verdere clou. Dat kun je gerust aan deze slimme dieren over laten. Je ziet hieronder het schrandere dier peinzen. Vermoedelijk moet het aantal spijlen worden vermenigvuldigd met het gemiddeld aantal zaden per dennenappel en daaruit moet de wortel worden getrokken.

 

Traditie

Het moge duidelijk zijn, dat de eekhoorn bezig is een lange traditie in stand te houden.

Denk daar aan als je door het bos loopt en onverwacht zo'n diertje spot.