Archiefpagina 2008

2008


NIEUW!!

23-09-2008

www.geokletsing.nl
(Het Carrotternatief)

Een nieuwe site over geocaching.
Met zaken die ik leuk vind om te melden, zoals:

- Geo-klets: artikelen over geocaching
- Begrippenlijst geocaching
- Wie zijn er allemaal kilocacher?
- Ere-galerij: foto's van geocachers die ik ontmoette tijdens het cachen
- FTF-klassement (link naar de site van de Broekies)
- Puntjesjagers: kom uit de kast!

 


STOP!

01-09-2008

FTF-klassement

Sinds enkele jaren hield ik onregelmatig bij wie er 1,2,3 waren bij het vinden van nieuwe caches. Vervolgens werd daar op www.geocaching.nl een klassement van gemaakt. Leuk voor degenen die hun best deden om op deze wijze met hun hobby bezig te zijn. Toch heb ik besloten te stoppen met mijn werkzaamheden hiervoor. Eveneens stop ik met de samenwerking richting www.geocaching.nl. Ook op het forum van www.geocaching.nl zul je mij niet meer zien. Ik heb hier uiteraard mijn redenen voor, maar ga dat niet op internet meedelen.

Ik ga me lekker richten op wat ik het leukste vind: geocachen!

 


Precies 100 jaar geleden werd mijn moeder geboren

10-08-2008
 

 
Ontgroening
08-06-2008


Ongeveer 20 jaar geleden toen ik eens met mijn zoon Menno op stap was, ontdekten wij een aardig gebiedje in de buurt van Delft. Het bleek een soort eiland. Via een overhangende tak van een stevige boom, wisten wij ons over het water te klauteren en het wildernis gebied te verkennen. Menno vond het een echt avontuur.

Toen ik in 2003 startte met geocachen, wist ik meteen dat dit wildernis gebiedje geschikt was om een cache neer te leggen. Aldus geschiedde. Maar geocachers moesten eerst 4 andere caches vinden. Die gaven dan samen informatie voor het vinden van de cache, die ik "Ontgroening" heb genoemd. In de loop van bijna 5 jaren hebben intussen 71 moedigen deze cache gevonden. Gemiddeld ongeveer één per maand.

Hier volgt het verhaal van een cacher die zich "Grote Griezel" noemt en onlangs de tocht heeft volbracht:

De datum: ik geloof 07-06-2008
De tijd: vergeef me, maar ik was alle begrip van tijd inmiddels volledig kwijt...

Een tijdje terug had ik met "Kunstwerken" het vierde en laatste deel van de voorbereidende vier caches afgesloten. Deze cache lag dus al een tijdje te wachten, maar ik had bedacht dat zo ergens in Juni, zo vlak voor de langste dag een mooi moment zou zijn voor deze.

Brandnetels en ander groen gespuis staan dan inmiddels lekker hoog, alle vervelende diertjes zijn talrijk aanwezig en er ligt vast nog wel voldoende modder.

Juni was aangebroken, het wachten was nu op een paar fikse regenbuien en een daaropvolgende lekker warme dag zodat de vochtigheidsgraad ook nog naar een leuk niveau getild zou worden...

Vandaag was de perfecte dag. Om het nog een stapje moeilijker te maken besloot ik om eerst vanuit Voorburg naar 's-Gravenzande te fietsen, daar wat caches te gaan zoeken om vervolgens hiernaartoe te fietsen.

Zo gezegd zo gedaan, na een kilometertje of 30 fietsen arriveerde ik dus op de door mij berekende locatie.
Uiteraard had ik vooraf alle gegevens zeker vier maal doorgerekend, want hier wil je echt niet fout lopen.
Daarnaast had ik me goed op het terrein voorbereid door vooraf alle afleveringen van "Bobo's in the Bush" minutieus te bestuderen.

De fiets werd gestald, de rugzak met survivalkit omgehesen, ik wierp nog een laatste blik op de beschaving alvorens te vertrekken. Dat viel alleszins mee, soepeltjes volgde ik het zandpaadje tot aan het punt waar mijn GPS haaks rechtsaf wilde. Ik keek naar de manshogende wuivende begroeiing, uiteraard geen pad te bekennen, dat zag er veelbelovend uit!

Waar beginnen? Nou ja, dat maakt eigenlijk helemaal niets uit in dit terrein, je ziet toch niet waar je loopt. Ik stapte het gras in om natuurlijk direct tot aan de rechterenkel weg te zakken in een blijkbaar nog steeds zeer drassig stukje. Dat begon al lekker zo! Gelukkig had ik nog één droge voet over.

Manmoedig ploeterend arriveerde ik na een tijdje voor een 10 meter breed stuk drassige modder waar ik volgens de GPS doorheen zou moeten. Na een nadere inspectie vond ik een redelijk uitziend stuk om de doorsteek te maken. De eerste stap ging goed, bij de tweede zakte de linkerenkel diep weg in de modder, geen droge voeten meer dus!

Na wat zuigbewegingen door de modder arriveerde ik aan de andere zijde waar zowaar een redelijk begaanbaar stukje weg voor me lag, hier waren de brandnetels slechts een half metertje hoog...

Krabbend, soppend en zwetend arriveerde ik uiteindelijk op het nulpunt. Om me enigszins te beschermen tegen allerlei ongedierte had ik me uiteraard goed ingepakt, lange broek, lange mouwen, bergschoenen, petje en de kraag van mijn spijkerjas zo hoog mogelijk opgetrokken (de integraalhelm had ik maar thuisgelaten). Het nadeel hiervan was natuurlijk dat mijn T-shirt inmiddels doorweekt was van het zweet.

Ik zeeg neer om eerst maar eens wat water naar binnen te gieten. Vervolgens begon de zoektocht door het manshoge struikgewas, goeie genade, een speld in een hooiberg.

Vertwijfeld zocht ik door, niets, helemaal niets, zelfs niet na 30 minuten zwaar ploeteren. Wat nu gedaan?

Op dat moment rinkelde mijn telefoon, godzijdank had ik hier nog wel ontvangst... Collega HG aan de lijn, die zoefde natuurlijk comfortabel in zijn gekoelde bolide op weg naar een volgende cache. .

Hij vertelde me dat hij zojuist de laatste cache van Westlander had gevonden en hij had mijn naam op de logrol had zien staan. Hij had ook net Keurli ontmoet en telefoonnummers uitgewisseld. Keurli? Er begon een belletje bij me te rinkelen, snel raadpleegde ik de logs. Inderdaad, Keurli had deze als laatste gelogd. Na wat smeekbeden kreeg ik het nummer en besloot ik om Keurli te gaan bellen, wellicht kon hij me wat op weg helpen.

Ik trof het, want hij nam op, wilde me helpen en was ook nog bijna thuis. Hij zou de gegevens even opzoeken en me binnen vijf minuten terug bellen. Mijn hoop nam toe en de stemming steeg recht evenredig. Binnen vijf minuten belde hij me terug en na wat ruggespraak leek het dat ik op de verkeerde plek stond!!! De coördinaten werden vergeleken en ja hoor, ik stond zo'n pakweg 60 meter van de juiste plek af, in dit terrein natuurlijk een eeuwigheid.

En ik had alles nog wel zo goed doorgerekend... Gelukkig had ik het nodige medelijden opgewekt en was Keurli bereid me te matsen. Met het nieuwe Noordcoördinaat kon ik dus weer op pad.

Dat duurde echter niet al te lang, want ik stuitte direct op een (te) brede sloot, er zat niets anders op dan op mijn schreden terug te keren... En zo stond ik een tijdje later weer op het zandpaadje. Een uurtje was voorbij gevlogen, de score: twee zeikpoten, uitdrogingsverschijnselen en brandnetelbulten op de meest vreemde plekken. Maar wel met een goed coördinaat op zak.

Goed gemotiveerd op weg dus maar weer. Een stukje verder op het pad stuitte ik alweer op een (te) brede sloot. Wijzer geworden besloot ik om eerst maar weer eens een omtrekkende beweging te maken. Na een minuutje of 10 speuren ontdekte ik zowaar een mogelijkheid om door te steken. Het zag er alleen niet al te stabiel uit allemaal... De telescopische wandelstok (ja ja) werd maximaal uitgeschoven om tijdens de overtocht enige steun te kunnen verwerven en voetje voor voetje schuifelde ik naar de overkant.

Halverwege slipte ik echter iets weg naar de zijkant maar dankzij de (bijna volledig in de modder verzonken) wandelstok zakte ik slechts tot aan de rechterknie weg in het water. Redelijk droog bereikte ik de overkant waar ik zowat een hartverlamming kreeg door een mannetjesfazant die vlak voor me uit met het nodige kabaal wegschoot. Dat is me ook al eens eerder gebeurd bij een andere cache.

Ik bedacht me direct dat ik wel heelhuids moest terug keren hier, deze cache wordt tenslotte niet elke dag gelogd en voordat ze je dan eindelijk eens vinden...

Het ergste had ik inmiddels wel achter de rug, en na het ronden van een watertje met een kolonie bijtgrage muggen, een halfverzwikte enkel door het zakken door een vermolmde boomstronk en een paar zwiepende takken in mijn oog bereikte ik eindelijk de stashlocatie. Één ding wist ik zeker, deze wordt vast niet geript en moet er dus gewoon liggen.

Inderdaad, na het wegvegen van wat naaktslakken, een tweetal padden en wat andere kruipende zaken kon ik dan eindelijk mijn naam opschrijven achter al die dapperen die me voorgegaan zijn. Victorie en ontgroend natuurlijk!

Door de stromende adrenaline ging de terugweg eigenlijk redelijk voorspoedig. Terug op het zandpaadje eerst maar eens de reservesokken en het reserve T-shirt uit de rugzak gevist. Strippen, bergschoenen leeggieten en het doorweekte T-shirt en de sokken vervangen, net zoals ik die Bobo's op tv had zien doen... Dat voelde erg lekker. Wel apart natuurlijk, ontgroend worden op je 48e...

Weer bij de fiets aangeland keken twee vissers me onderzoekend aan. Was het de modder op mijn kleding? Mijn verwilderde blik in de ogen? Snel verliet ik de locatie, deze cache zal ik niet licht vergeten!

Mijn dank voor deze hele leuke serie, de wel zeer fraaie en uitdagende eindplek en het plezier dat ik vandaag en bij het lopen van de andere vier caches heb beleefd. Keurli, bedankt voor de ondersteuning toen ik deze heel hard nodig had.

Grote Griezel

 

Provincie-polygonen achterhaald
25-03-2008


Ach, goede grappen kan ik wel waarderen. Heb ik dus het hele Paasweekend me suf zitten 2760 punten prakken op een landkaart, meldt KarelKraak vrolijk op het forum dat zoiets al bestond en bovendien nog veel beter: 6974 punten. Ze moesten alleen nog een beetje bewerkt worden om geschikt zijn. dat heb ik dus ook nog maar gedaan.

Hier kun je alles over die provinciegrenzen vinden.

 

Provincie-polygonen
24-03-2008


De ijskoude Paasdagen lekker bij de kachel doorgebracht en iets nuttigs gedaan. Ik heb van alle Nederlandse provincies via coördinaten de omtrek bepaald. Dat is handig als wilt weten hoerveel caches in een bepaalde provincie op je liggen te wachten bij voorbeeld. Andere geocachers hadden ook al gestoeid met deze materie, maar ik ontdekte dat het hier en daar niet klopte. Ze hadden ook veel te weinig punten gecreëerd. Je moet precies de provinciegrenzen volgen en die lopen soms flink kronkelig, omdat ze een riviertje volgen of andere vreemde kronkels. En dan moet je heel precies heel veel puntjes zetten. Totaal heb ik op deze wijze dit weekend 2760 punten op de kaart gezet. Maar nu hebben we ook wat.

Wie er belangstelling voor heeft. Hier vind je ze.

En hier mijn uitzicht over de stad Delft vandaag:

 

Hyves
20-03-2008


Na flink gepushed te zijn door mijn zus, ben ik overstag gegaan. Ik zit op Hyves. Ik heb al 17 vrienden (vooral vriendinnen eigenlijk), er een stel foto's van geocachen geplaatst, een klassiek muziekfragment van YouTube gepikt, wat persoonlijke voorkeuren aangegeven en een Hyves-groep opgericht van Geocachers die proberen mooie logs te schrijven. Nu ben ik REUZEBENIEUWD naar de dingen die komen gaan. Volgens mijn zus zal ik er heel blij van worden. Ik wacht af...

 

Dr. Ruurd Draaisma
29-01-2008


Een nieuwe bijzonder snelle cache. Ook voor niet geocachers een leuk verhaaltje. Klik hier.
Waarom snel?
's Morgens bedacht, vervaardigd, om 2 uur 's middags stond ie op zijn plekje. Toestemming had ik al.
Toen de cache-beschrijving gemaakt met bijbehorende puzzel die om 5 uur klaar was.
Meteen opgestuurd ter reviewing en waar de toestemming soms wel dagen op zich laat wachten, was dat nu niet het geval. Om 19.13 kwam de cache on line. Om 19.50 had de eerste hunter hem al te pakken. Nog voor een uur verstreken was, dus kwart over acht, hadden nog 5 hunters de cache al gevonden. Ja, ze zijn snel hier.
En allemaal positieve logs.


De eerste vinders: team Fscheerhoorn.

 

Williii, Willxii, Wilxlii
03-01-2008


Via de mail kreeg ik van Team Sweetlake uit Zoetermeer een leuke vraag:

Goedendag Willem,

Voor ik verder ga wil ik je eerst bedanken voor de caches die je gemaakt hebt. Je bezorgt er ons heel veel plezier mee!! Ik heb een vraagje uit rauwe en pure nieuwsgierigheid, waarschijnlijk ben ik ook niet de eerste die deze vraag stelt. Ik ben de voornaam van je geocachenaam in drie varianten tegengekomen; Willxii; Wilxlii en Williii. Wat is de reden daarvoor ?

Groeten,

Pim
Team Sweetlake

Hier het antwoord:

Toen ik 53 jaar oud was, had ik een nickname nodig en bedacht: WILLIII.
Die naam klinkt net als mijn echte naam Willy en bestaat uit twee delen: WIL-LIII.
Het tweede deel is het getal 53 op zijn Romeins geschreven.

Jarenlang heb ik deze nickname gebruikt, bij voorbeeld op mijn website. Toen ik echter 62 was, ontstond er behoefte aan een nieuwe naam. Ik wilde veranderen van provider en mijn nickname meenemen.  Dat kon niet zonder meer. Ik zou er behoorlijk voor moeten betalen en zelfs jaarlijks een bedrag moeten neerleggen.
Toen heb ik maar een nieuwe naam gekozen: WILLXII. Je snapt het al, hetzelfde systeem, maar nu met 62 aan het eind.

Een jaar later kreeg ik een van mijn heldere momenten en bedacht, dat het veel slimmer zou zijn om mijn geboortejaar in de naam te verwerken. Dat jaar blijft immers steeds hetzelfde. Zo werd WILXLII geboren. Met 42 aan het eind.

Om het voor iedereen gemakkelijk te maken, wordt de x in mijn naam wel geschreven, maar niet uitgesproken.
Daarom klinken Williii, Willxii en Wilxlii allemaal als: Willy.